skip to Main Content

Hij had al een Reuzengroot hart voor Leeuwarden en Fryslân. Als kunstenaar, merkmaker en scherp observator deelt Wytze Visser zijn observaties en verwachtingen.

De stemming een jaar geleden was overwegend afwachtend. “Eerst zien, dan geloven” hoorde je de meeste middenstanders denken. “Waarom zo’n beperkte rol voor Friese kunstenaars?” was een veelgehoorde opmerking in cultuurkringen. Om over de scepsis van de kritische regionale media maar te zwijgen: worden die vele miljoenen wel goed besteed?

Kortom: in de Mienskip geen hoge verwachtingen. En ik? Vanaf het moment dat gedeputeerde Jannewietske de Vries in 2009 aankondigde dat (toen nog) Fryslân zich kandidaat stelde voor de titel was ik enthousiast.

In de eerste plaats omdat ik cultuur (en specifiek kunst) van onschatbare waarde vind voor onze samenleving.

In de tweede plaats omdat het een toonbeeld van ambitie was: verder reiken dan wat in deze regio als gewoon wordt ervaren.

Ten derde omdat die ambitie de stimulans kan zijn voor nieuw elan: nieuwe plannen maken en nieuwe kansen zien om aantrekkelijk te blijven voor komende generaties.

Ten vierde omdat vreemde ogen (Europa) dwingen het beste van jezelf te geven om zodoende meer zelfvertrouwen te creëren.

Ten vijfde, zesde, zevende… Redenen te over. Maar wat betekende dat voor mijn verwachtingen?

Mijn hoop is altijd groter dan mijn verwachting. Hoge verwachtingen leiden tot grote teleurstellingen. Tot frustratie. En die wil ik zo weinig mogelijk. Toch stel ik hoge eisen aan alles wat me lief is. Van mens tot zaak. Hoge eisen aan het oprechte streven naar het beste en het meest menselijke. In dat geval raak ik niet snel teleurgesteld over het resultaat.

Met die houding ben ik altijd een positief kritisch volger van #LF2018 geweest. En waar op mijn pad: bezoeker, deelnemer en ondernemer. Ik maakte de worsteling van de organisatie van redelijk dichtbij mee, maar had geen enkele reden om aan de oprechtheid van mensen te twijfelen. Ik vond dat het WHY/HOW/WHAT van #LF2018 in de aanloop erg matig werd verkocht waardoor draagvlak bij bevolking en financiën uit het bedrijfsleven onder de maat bleef. En waar ik als Leeuwarder het idee had dat #LF2018 iets met de stad deed (alleen al infrastructureel), ontbrak dit mijns inziens in de provincie. En dan het programma zelf: prachtig, afwisselend, maar ook artistiek veilig. Zonder voorstelling waarover je je boos moet maken.

En toch: enthousiast. Omdat bovenstaande redenen uiteindelijk onder 1 noemer zijn te vatten: ONCE IN A LIFETIME.

Meestal komt zo’n besef pas achteraf. Over tien jaar zeggen ze hier “Weet je toen nog van die Reuzen?” of “Wat waren er toen veel bezwaren tegen die fonteinen” of “Fossielvrij Fryslân leek toen nog een illusie” of “Die Kening fan’e Greide heeft toen wel iets in beweging gezet”. Het is een kleine greep. Want wat de verwachtingen ook waren, er gebeurde hier in 2018 ontzettend veel moois waar over 10 jaar nog met trots op kan worden teruggekeken.

Iets in beweging zetten. Dat is wat je hoopt. Ook al is hetgeen dat in beweging moet komen lastig onder 1 concrete noemer te brengen. En dat is natuurlijk een manco: waar economische zaken zich makkelijk in cijfers laten vertalen lukt dat bij het wezen van cultuur veel moeilijker. Zelfvertrouwen. Inspiratie. Dromen. Zeg dat maar eens in cijfers. En toch. Beweging. Dat is wat ik hoop voor de komende jaren.

Wytze Visser

Ambities voor 2019 en ver daarna

In eerste instantie verwacht ik een kleine (morele) terugslag, een proces van ontwenning, we staan minder in de belangstelling en een gezamenlijk doel is weggevallen. Is niet erg. Bovendien: de bezoekersaantallen zullen groter zijn dan in de jaren voor 2018.

En als vervolgens, met name door nieuwe generaties, het gevoel wordt opgepikt dat hier veel mogelijk is en dat hieruit initiatieven voortvloeien die vervolgens de ruimte krijgen zich te ontwikkelen waardoor Kunst & Cultuur samen met Water en Melk de stevige basis vormt voor een echte levendige, gezonde, ambitieuze en gelukkige Iepen Mienskip, dan wordt LF2018 meer dan het prachtige jaar dat we achter de rug hebben. Dan voldoet het aan die hoge doelstelling dat een behoudende regio waar mensen overwegend gelukkig zijn toch gaat inzien dat bewegen beter is dan stilstaan.

Maar voordat al die ideeën en plannen weer verwateren in het aloude ieder-voor-zich moet er, hoe cliché ook, die bekende stip op de horizon worden gezet. Er moet urgentie worden gevoeld. Desnoods gecreëerd. Dus moet er een momentum komen waar iedereen naar toe wil werken. Dat ons dwingt elkaar op te zoeken. In Fryslân. Over de grenzen. Dat moet het nieuwe LF2018 worden.

Wie daar de goede formule voor weet te vinden en de juiste snaar weet te raken mag zich van mij voor eeuwig Koning Van Friesland noemen. En voor de goede orde: ik denk graag mee!

Deel dit verhaal

Back To Top